Rys historyczny

 

Kościół p.w. NMP Królowej Świata w Parkowie


Pierwszy kościół w Parkowie założyli Grzymałowie w XVIw. W latach 1425-1462 wymienieni są plebani: Mikołaj, Piotr, Jan, Grzegorz i Andrzej. Kościelny dokument erekcyjny z 1448r. dotyczy już kolejnego kościoła p.w.św. Małgorzaty, wzniesionego przy założeniu miasta Sławkowa. Po ustąpieniu plebana Wojciecha w 1549r. Grudzieńscy przekazali świątynię parkowską protestantom. Odzyskano ją dopiero w 1603r. i powołano na probostwo księdza Antoniego z Kiszkowa, który jednak niebawem ustąpił urażony przez patronkę Annę ze Studzienickich Grudzińską. Zrujnowały budynek z XVw. Rozebrano w 1678r., zaś na jego miejsce wzniesiono nowy (1677r.), który w 1678r. konsekrował sufragan poznański Maciej Kurski.

Obecny kościół p.w.NMP Królowej Świata i św. Małgorzaty wzniesiono w latach 1780-1802 z fundacji m.in. Jana Franciszka Rostworowskiego, gen. Adama Grabowskiego i jego zony Ludwiki z Turnów. Na mocy legatu Jana Franciszka Rostworowskiego budowę kościoła dokończyć miał Józef Wybicki. Kościół konsekrowany w 1845r. przez arcybiskupa Przyłuskiego.

Położony jest na wzniesieniu przy skrzyżowaniu dróg we wschodniej części wsi. Orientowany w stylu barokowo-klasycystycznym. Zbudowany na rzucie koła, z centralnie położoną kopuła na wysokim tamburze (bęben). Kopuła jest przykryta blachą i zwieńczona hełmem stożkowatym z kula i krzyżem. Dach wygięty, półkopulisty. Kościół murowany, otynkowany, posiada na elewacji ozdobne pilastry, miedzy którymi zostały ulokowane na przemian okna i nisze okienne zakończone półkuliście. Wejście główne zamknięte łukiem, ponad nim tablica z datą 1780 i okno w formie owalu.

Środkowa część kościoła wydzielona ośmioma arkadami, które tworzą osiem pomieszczeń w formie kaplic. W nich m.in. prezbiterium, kruchta i dwa ołtarze boczne. Pod kościołem krypta.

Kopuła zdobiona malowidłami, zaś fryz belkowania imitacją stiuku. W ołtarzu głównym z około 1800r.: św. Antoniego z Dzieciątkiem i św. Wawrzyńca. W ołtarzu głównym północnym figury Matki Boskiej i św. Jana.; w ołtarzu bocznym południowym figury Matki Boskiej z Dzieciątkiem i Chrystusa. Obok pod stacją Drogi Krzyżowej – tablice epitafijne proboszczów parkowskich: ks. Franciszka Szotkiewicza (1833-1889) i ks. Jakuba Dalekiego (1831-1873).

Na uwagę zasługują jeszcze inne elementy wyposażenia zabytkowego, jak tablica z wotami i miedziorytem z 1770r.; metalowa lampa wieczna z Xix.; stacje Drogi Krzyżowej z Xix., wykonane ze stiuku i polichromowane; tablice epitafijne, m.in. Ludwiki z Turnów Grabowskiej, gen. Adama Grabowskiego, Józefa de Braunek (zm. 1861r.); organy klasycystyczne z 1800r i monstrancja ze złoconego srebra z połowy XVIIIw. W posadce kościoła znajduję się płyta nagrobna utworzona z marmuru, lecz przed remontem kościoła była ona z piaskowca.

Na wschód od kościoła drewniana dzwonnica z pierwszej połowy XIX. Z dwoma dzwonami (XVI i XVIIIw.). Na cmentarzysku przykościelnym kwatera z nagrobkami rodziny Sypniewskich otoczona żelazną balustradą oraz klasycystyczny nagrobek murowany, otynkowany, parterowy z XIX.

 

żródło: Rogoźno i okolice

 

Grafika


(Kliknij na powyższą grafikę)